آفتابي بود اين عمر، ولي بر لب بام....

                           

آسمان گو ندهد کام  چه  خواهد  بودن                يا حريفي نشود رام چه خواهد بودن

 

   حاصل ازکشمکش زندگي اي دل نامي است

 

        گو  نماند زمن اين نام چه خواهد  بودن

 

              آفتابي  بود  اين عمر،  ولي بر لب  بام

 

                   آفتابي  به  لب  بام  چه  خواهد بودن

 

                      نابهنگام  زند  نوبت  صبح شب وصل

 

                           من گرفتم که  بهنگام  چه خواهد بودن

 

                                چند کوشي که به فرمان تو باشد ايام

 

                                    نه تو باشي و نه ايام چه  خواهد بودن

 

                                           گر دلي داري  و پابند  تعلق  خواهي

 

                                                خوشتر از زلف دلارام چه خواهد بودن

 

شهرياريم و گداي در آن خواجه که گفت:      »خوشتر از فکر مي و جام چه خواهد بودن»

                                             

|+|

فکر بهبود خود ای دل ، بکن از جای دگر........

           

بیدل  و  خسته  در   این   شهرم   و  دلداری  نیست

       غم  دل  با  که  توان  گفت ،  که غمخواری  نیست

 

                شب  به   بالین   من  خسته  به غیر ازغم دوست

 

                     ز   آشنایان    کهن  ،  یار     و  پرستاری   نیست

 

                             یا رب این شهر چه شهری ست که صد یوسف دل

 

                                    به     کلافی   بفروشیم     و خریداری      نیست

 

                                           فکر   بهبود   خود   ای   دل  ،  بکن  از  جای  دگر

 

                                                 کاندر    این   شهر    طبیب   دل     بیماری     نیست

 

                     

                                                                         

|+|

.....×مادر×....

       

|+|

گذشت کار من و يار، شهريارا.......

            

به اختيار گرو برد چشم ، يار از من                    که دور از او ببرد گريه اختيار از من

 

به روز حشر اگر اختيار  با  ما  بود                    بهشت وهرچه دراو ازشما ،،و يارازمن

 

سيه‌تر از سر زلف تو روزگار من است                دگرچه خواهد ازاين بيش روزگارازمن

 

به تلخکامي از آن  دلخوشم  که مي‌ماند                 بسي فسانه‌ي  شيرين ، به يادگار از من

 

در انتظار تو بنشستم  و سرآمد  عمر                   دگر چه داري از اين بيش انتظار ازمن

 

به اختيار نمي‌باختم  به  خالش  دل                      که برده بود حريف اول اختيار از من

 

گذشت کار من و يار، شهريارا ليک                     در اين ميان غزلي ماند شاهکار از من

 

|+|

مـا را امـیـــــد جـز کـرم کـردگـار نیـست...........

              

ما را غرض به جز رخ گل از بهـار چیست؟       خـوشـــتـر به روز گل ز دیــدار یار نیست

 

           یک روز عمر دیدنت ای گل غنیمت است        

 

                   روزی که بی تو می گـذرد روزگـار نیست

 

                           سـاقی بریز باده و می  نوش و غم مخـور        

 

                                که امـروز را به روز دگـر اعتــــبـار نیـست

 

                                       دوشیـــنه می گذشــت عسس از  کنار شب

 

                                              می گفت  زیر لب  که کسی هوشیار نیست

 

 دست طلـــب به پیـــش فرومایــگان مبر            مـا را امـیـــــد جـز کـرم کـردگـار نیـست

 

|+|

خـداوندا بســی زارم از این دل.............

           

     خـداوندا بســی زارم از این دل                         شـب و روزم در آزارم از این دل

 

     ز بس نالیدم ، از نالیــدن فتادم                          ز من بستان ،که بیزارم از این دل

 

                                   خدایا داد از این دل، داد از این دل

                                

                                   که یک دم ما نگشتم شاد از این دل

 

      که فـردا دادخـواهان داد خواهند                       بگویم صدهــزاران داد از این دل

|+|

هـر وقت خوش که دسـت دهد مغتـنم شمار.........

               

 

>>گذشت عمر همه را پیر میکند و بعضی ها را عاقل.

 

>>گاهی اوقات رفتار خوب، فقط *کنار آمدن با رفتار بد دیگران* تعریف میشود.

 

               -=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

 

      بیا تا گـل برافشانیم و می در ساغــر اندازیم        

                                                 فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

 

      اگر غم لشکر انگیـزد که خون عاشــقان ریزد      

                                                 من و ســاقی بدو تـازیم و بنـیـادش براندازیم

 

               -=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

 

خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست   

                                                         ساقی کجاســت گو سبــب انتـــظار چیست

 هـر وقت خوش که دسـت دهد مغتـنم شمار    

                                                         کس را وقوف نیســـت که انـجام کار چیست.

 

این بیت آخر را برای آدمای امروز خیلی چیزا داره ، اما حیف که امروزی ها ، وقتاشونو...........

 

|+|

دلی کو بود همدردم ، چنان گم گشت در دلبر.......

            

                                                    بجز  غم خوردن عشقت غمی  دیگر نمی دانم

 

                                         که شادی درهمه عالم ، ازاین خوشترنمی دانم

 

                           ز بس که اندر ره عشق  تو از پای آمدم تا سر

 

          چنان بی پا و سر گشتم، که پای از سر نمی دانم

 

                                       

                                                  به هر راهی که دانستم  فرو رفتم به  بوی  تو

 

                                        کنون عاجز فرو ماندم ، رهی دیگر نمی دانم

 

                        دلی  کو بود همدردم ، چنان گم گشت در دلبر

 

         که  بسیاری نظر کردم ، دل از دلبر نمی دارم

 

|+|

براي گفتن با دوست شکوه‌ها به دلم بود .........( استاد شهریار )

        *غم روزگار گو رو، پي کار خود که ما را ---  غم يار بي‌خيال غم روزگار دارد

 

        دل چون تنور خواهد سخنان پخته ليکن --- نه همه تنور، سوز دل شهريار دارد*

 

 

  *آتشي زد شب هجرم به دل و جان که مپرس --- آن‌چنان سوختم از آتش هجران که مپرس

 

         گله‌ئي کردم و از يک گله بيگانه شدي --- آشنايا گله دارم ز تو چندان که مپرس*

 

 

           *جز در صفاي اشک دلم وا نمي‌شود ---  باران به دامن است هواي گرفته را

 

        يارب چها به سينه‌ي اين خاکدان در است --- کس نيست واقف اينهمه راز نهفته را*

 

 

         *از غم جدا مشو که غنا مي‌دهد به دل --- اما چه غم غمي که خدا مي‌دهد به دل

 

      تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن --- غم مي‌رسد به وقت و، وفا مي‌دهد به دل*

 

 

         *فلک هميشه به کام يکي نميگردد --- که آسياي طبيعت به نوبتست اي دوست

 

         بيا که پرده پاييز خاطرات‌انگيز --- گشوده‌اند و عجب لوح عبرتست اي دوست*

 

 

  *امروز ما بيچارگان اميد فردائيش نيست --- اين داني و با ما هنوز امروز و فردا ميکني

 

  اي غم بگو از دست تو آخر کجا بايد شدن --- در گوشه‌ي ميخانه هم ما را تو پيدا ميکني*

 

 

       *براي گفتن با دوست شکوه‌ها به دلم بود --- ولي دريغ که در روزگار دوست نديدم

 

         وگر نگاه اميدي بسوي هيچکسم نيست --- چرا که تير ندامت بدوخت چشم اميدم

 

          رفيق اگر تو رسيدي سلام ما برساني --- که من به اهل وفا و مروتي نرسيدم*

 

       

|+|

......جامی......

        الهي! کمال الهي تو راست                           جمال جهان، پادشاهي تو راست

 

      جمال تو از وسع بينش، برون                         کمال از حد آفرينش، برون

 

      بلندي و پستي نخوانم تو را                            مقيد به اينها ندانم تو را…

 

     نه تنها بلندي و پستي تويي،                             که هستي‌ده و هست و هستي تويي

 

     چو بيروني از عقل و وهم و قياس،                    تو را چون شناسم من ناشناس؟

 

      نگويم ، که نامت هزار و يکي است                  که با آن هزاران هزار اندکي است

 

      تويي کز تو کس را نباشد گزير                        در افتادگي‌ها تويي دستگير

 

      ندارم ز کس ، دستگيري هوس                       ز دست تو مي‌آيد اين کار و بس!

 

      به ما اختياري که دادي به کار                         ندادي در آن اختيار، اختيار!

 

      سزد گر ز حيرت برآريم دم                           چو مختار باشيم و مجبور هم

 

      يکي جوي جامي! دو جويي مکن!                    به ميدان وحدت دوگويي مکن!

 

      يکي اصل جمعيت و زندگي‌ست                      دويي تخم مرگ و پراکندگي‌ست

  

 

|+|